Η συγκόλληση με τόξο αργού απαιτεί πολύ αυστηρή επιλογή υλικού ηλεκτροδίου, η οποία περιλαμβάνει πολλά βασικά στοιχεία:
Πρώτον, σταθερότητα υψηλής θερμοκρασίας: αυτή είναι η πρώτη δοκιμή υλικού ηλεκτροδίου. Σε ένα συγκολλημένο περιβάλλον υψηλής θερμοκρασίας, το ηλεκτρόδιο πρέπει να είναι πολύ σταθερό και να μην λιώνει ή καίγεται εύκολα. Διαφορετικά, όχι μόνο το ίδιο το ηλεκτρόδιο θα καταναλωθεί γρήγορα, αλλά μπορεί επίσης να προκαλέσει μετατόπιση του τόξου, καθιστώντας το τόξο ασταθές. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, μόλις λιώσει το ηλεκτρόδιο, το υλικό του μπορεί να εισέλθει στην πισίνα τήξης, μολύνοντας τη ραφή συγκόλλησης, προκαλώντας ελαττώματα συγκόλλησης και επηρεάζοντας την ποιότητα της συγκόλλησης.
Δεύτερον, η δύναμη της ηλεκτρονικής εκπομπής: το εξαιρετικό υλικό ηλεκτροδίων θα πρέπει να έχει μικρή εργασία διαφυγής, ειδικά σε περιβάλλον υψηλής θερμοκρασίας, θα πρέπει να παρουσιάζει εξαιρετική ικανότητα θερμοηλεκτρικής εκπομπής. Αυτό εξασφαλίζει μια σταθερή παροχή ηλεκτρονίων κατά τη συγκόλληση, διατηρώντας έτσι τη συνέχεια και τη σταθερότητα του τόξου.
Τρίτον, η ικανότητα μεταφοράς ρεύματος: το υλικό του ηλεκτροδίου πρέπει να έχει καλή αγωγιμότητα και θερμική αγωγιμότητα για να αντέχει μεγάλα ρεύματα χωρίς υπερθέρμανση. Αυτό εγγυάται σταθερότητα και αποτελεσματικότητα στη διαδικασία συγκόλλησης.
Τέταρτον, εξαιρετική απόδοση μηχανικής κατεργασίας: η επιφάνεια του ηλεκτροδίου πρέπει να λειανθεί για να εξασφαλιστεί η διαστασιολογική ακρίβεια και η ακρίβεια της γωνίας άκρου. Αυτό όχι μόνο βελτιώνει την ακρίβεια σύσφιξης και την αγώγιμη αξιοπιστία του ηλεκτροδίου, αλλά βοηθά επίσης στη διατήρηση της σταθερότητας του τόξου, έτσι ώστε η θερμότητα του τόξου να συγκεντρώνεται περισσότερο.
Πέμπτον, χαμηλή ραδιενέργεια: Ορισμένα υλικά ηλεκτροδίων, αν και είναι ικανά να εκπέμπουν ηλεκτρόνια, μπορεί να είναι ραδιενεργά και να αποτελούν πιθανή απειλή για την ανθρώπινη υγεία. Επομένως, όταν επιλέγετε υλικά ηλεκτροδίων, είναι σημαντικό να διασφαλίζετε ότι δεν είναι ραδιενεργά ή είναι εξαιρετικά χαμηλά.
